Pèire pichonet
Un còp èra un enfant que se sonava Pèire. Aquèl enfant èra tot pichòt, èra pas mai grand que doas pomas. Per aquò foguèt apelat pèire pichonet. A l'escòla Pèire se setava sus lo burèu per poder escruire dins son casèrn. Aviá un estilèu adaptat a sa talha coma tot en fach dins sa vida. Mas Pèire pichonet n'en podiá pas pus. Los enfants volián pas jogar amb el perque avian paur de l'espotir sens faire expres, e per jogar a escondor, èra tròp dificil per lo trapar. Pèire pichonet èra de mai en mai tristonet. Un jorn desidiguèt de partir a l'aventura, prenguèt una saca amb de que dormir e manjar. Sa maire lo daissèt partir a contra còr, perque compreniá que n'aviá de besonh. Pèire partiguèt del costat de la forest. Qand arrivèt a l'orèa de la forest, trapèt un pichòt camin, aqueste camin èra tot pichonet coma Pèire. Marchèt pendent tres jorns e res se passèt, i aviá sonque de forest e de flors. Puèi al matin del quatren jorn, arrivèt dins una clarèra ensolelhada. I...