Seguida

Seguida…

M’anèri doncas assetar, dins un cafè que se trapava pas luenh d’aquí. Un òme me serviguèt, e me demandèt d’ont veniài, e çò que fasiài aquí. Li contèri doncas, cossí l’òme èra vengut sus lo mercat per cercar de gens, per un trabalh plan pagat. E li contèri tanben lo nòstre trajecte. Subran, lo cafetièr me demandet lo nom de l’òme que me menèt aquí. Mas ièu, lo conneissiài pas… M’èri pas pausada de questions, perque pensavi soncas, a mon trabalh plan pagat. Me demandèt doncas a que semblava l’òme. Començèri alara ma descripcion, « es un òme puslèu pichon, amb una granda barba… ». Aquí lo cafetièr se botet a rire. Me diguèt aprèp èsser calma, « mas ma pichòta, te siàs facha colhonar ! Aquel òme te balhara jamai de trabalh plan pagat. ». Comprenguèri pas, perque aquel òme me diguèt aquò. Mas avans que posquessi pausar una question, tornet prèner la paraula « aquel òme es un brigand ! Far venir de gens, en lor contan de cracas. Mas en vertat auras un trabalh fòrça dur e pas plan pagat. ». Mas voliài vèire s’aquò èra vertat. Doas oras mai tardièr, l’òme tornèt. Començèri doncas de li pausar de questions, sus lo trabalh qu’anava me balhar, sus lo près que sarai pagada… Mas el balhava pas de reponsa precisas, èra puslèu dins lo fosc. Alara, aquí, comprenguèri que çò que me diguèt lo cafetièr, èra verai. Me botèri a corrèr a tot pols. Arrivèri al cafè, èri en plor. Lo cafetièr comprenguèt, e me venguet vèire. Plorèri, e plorèri capitavi pas de m’arestar. Aquí li diguèri « cossí vau faire ara ? Ai pas mai de trabalh, me trapi aquí sens un sòu e sens amics per m’ajudar… ». Dins un vam d’amabilitat, lo cafetièr me prepausèt de trabalhar amb el. Dempuèi aqueste jorn, trabalhi a Paris dins aqueste pichòt cafè. Ai poscut crompar un ostalet, e me soi maridada amb un òme rescontrat un dimenge al trabalh.

Fin