Mon Blog

Aqueste dimenjada, anèri a Tolosa per vèire lo concert de MIKA. Partiguèri a quatra oras de l’aprèp mièg-jorn. Arrivèri als alentorns de 18h30. Aviài un pauc paur, de condusir soletta pel primièr còp din Tolosa. Deviài dormir en çò de mon cosin que fa sos estudis aval. Aviam previst que me faria passar sas claus quora aribavi. Solament aviam doblidat qu’èra los un an dels gilets jaunes. La carièra que deviài prèner èra tampada. Trapèri doncas de pichòtas carrièras per èsser lo mai proche d’el, e me venguèt portar las claus. D’aquí partiguèri al Zenith. Me pensavi que serià fòrça complicat, ja per trapar ont èra e tanben per me parcar, mas non, tot foguèt fòrça simple. Aguèri d’escasença, quora arribèri d’avans lo zenith, i avià fòrça quoa. Mas al moment ont arribavi, dubriguèron una nòva fila. Doncas dintrèri dins las cinc minutas. Foguèri dins las primièiras personas a se sèitar. Aquí èra sèt ora, e lo concert commeçava normalament a uèit oras. Aviài previst de pichòts pastissons, p...

Dins aquestas vacanças, anèri a la caça amb mon copin. È ra lo temps de la cassa a la paloma. Se levèrem a sèt oras lo matin, per montar dins la montanha ont èl e son paire caçavan. Se botèrem a sa palombièra. Aquí discutèrem en asperan que las palomas passèssen. Tirèt solament dos còps, que aquèste matin las palomas passavan pas tròp. Decidiguèrem doncas de dintrar a l’ostal. Tornèrem a la caça, totís dos lo dimenge de la fin de las vacanças. Anèrem marchar èl amb son fusil, ieu sonque amb ma jòia. Aqueste còp vegèrem mantuns animals. Vegèrem mantunas grivas e mentuns mèrles. Vegèrem un grop de quatre perdritz, mas Thomas capitèt pas de las far sortir, del pichòt bòsc ont sèrian amagadas. E en dintran a l’ostal, al mitan del camin, vegèrem un coble d’aigrefin, Thomas tirèt los dos. Lo mascle tombèt d’avans nos, mas la femèla s’anèt d’aiçar morrir dins lo riu mai bas e la poguèrem pas trapar. Aquí dintrèrem fòrça contents d’avèr capitat de pas d’intrar las mans voidas.

Del temps de mas vacanças, faguèri mantunas causas. D’en primièr, anèrem a Port Aventura, a Salou. Lo primièr jorn, arrivèrem dins la tantosada, per anar cercar las claus de l’apartament ont deviam demorar. Aprèp aquò, anèrem beure un còp en facia de la mar. Lendeman, èra l’ora del primièr jorn a Port Aventura. L’aviài tant esperat aquel jorn ! Lo matin faguèrem la coa, e amb lo monde que i avià, aguèrem solament lo temps de faire doas atraccions. Aprèp manjar, decidiguèrem doncas de prèner un « pass » copa coa. Amb aquò aguèrem lo temps de faire totas las atraccions. Coma èra la dimenjada avans Haloween, lo parc tancava a onze oras lo sèr. Faguèrem tot çò qu’èrra possible de far fins a la baradura del parc. Aquí me trapèri totalament cansada. Prenguèrem la decision de manjar al Mac Donald, per avèr pas de cosina de far. Aviài un mal a la cambas, que volià pas partir. Lendeman, segonda jornada al parc. Aquí faguèrem l’autre part del parc, que se sona « Ferrari land...

Uèi vos vau parlar de mon villatge. Lo nom de Bisan : « Villa Bizani » es lo nom lo mai vièlh que conneissèm de nòstre villatge,que foguèt probablament un lòt de terra accordat a un veteran de las armadas romanas apelat Bisus, al cors del segond sègle avans nòstra èra. Aquel nom a connegut mantunas variacions dins lo temps, fins a que l’ortogrfia siague fixada al sègle XVI°. Avans dempuèi lo XII° lo villatge foguèt sovent apelat « Bisan les Allières ». Lo sens d’aquela nominacion a fach l’objecte de doas ipotèsis : per l’una, la cultura importanta de l’alh en aqueste luòc explicaria aqueste nom, per l’autra la presencia de sorgas nombrosas a l’entorn del villatge justificaria l’emplèc del mot « Ayero ». Los monstres de Bisan : Tradicionalament los « Bisans », son sonats « los monstres » per los abitants dels villatges vesins. Aqueste nom trapa sa sorga dins una anciana pratica festiva de la nuèit de la Sant Silve...