Mon conte

Adieu, ieu soi Amèlia e vos vau contar una istòria. Es l'istòria d'una breicha que se sonava La Berta. La Berta aimava plan manjar d'enfants dins la jornada. Lo ser avia talament manjat que podia pas mai bolegar. Alara se metia  dins son leit e dormissia fins al lendeman matin. Vos disi aquò perque sabetz plan que las breichas normalament dormisson pas. Mas un jorn, La Berta trapèt un enfant qu'avia fòrça enveja de manjar mas qu'èra trop pichòt. Se diguèt que lo caldrià empresonar dins son ostal e lo manjar un autre jorn quora auria creissut. Doncas prenguèt una granda saca e escampet lo pichòt dedins. Un còp que foguèron arribats a l'ostal de La Berta l'enfant poguèt sortir de la saca. La Berta li diguèt que lo manjaria un autre jorn, mas que dins lo temps que li demorava a viure deuria manjar de tot e en quantitat. Lo pichòt vesia aquì una escasença de poder partir. La Berta avià plan manjat coma cada jorn mas aquì podia pas dormir qu'avia paur que lo pichòt sortiguèsse. Doncas commencèt d'agachar la television magica. Mas lo pichòt, el fasià que de li pausar de questions sus sa vida. La Berta respondia e vesia pas lo temps passat a charrar de tot e de res amb aquel pichòt ! Al cap de tres jorns La Berta començava d'aver fòrça fam. Mas lo pichòt li diguèt :"Me pòdes pas manjar ! Ara qu'avèm parlat tant de temps sem venguts amics non ?" La Berta sosquèt e acabèt per èsser d'acòrdi amb lo pichòt. Mas ai talent pichòt! Diguèt La Berta. Òc sabi plan, e per aquò soi ieu que vau faire la cosina uèi! Es atal que la breicha La Berta que manjava d'enfants venguèt una persona coma las autras que manjava normalament e qu'èra puslèu genta.

E cric e crac mon conte es acabat! E crac e cric mon conte es finit!