Mon Blog

Doncas, prenguèri las reservacions amb dos telefòns e per mèl. Doas setmana avans l’espectacle, una filha qu’avià mon age venguèt amb ièu. È ra emplegada per se trachar dels pagaments. Ièu aviài normalament pas lo drèit de tocar a la monèda, perque devià pas anar dins la caissa del « grand Narbonne ». Aquèla filha èra emlegada solament lo matin. Alara la dòna me diguèt que se una persona devià venir dins l’aprèp-mièg-jorn, li deviài pas dire de tornar lendeman, mas devià prèner sa reservacion e sos sòus. Aquò se passava fòrça plan, mas un jorn i aguèt un problèma. L’ordenador plantet ! Me faguèri pas de lagui, que enregistravi a cada còp que dintravi una novèla reservacion. Mas sabi pas cossí, qualquas reservacions s’escafèron. Ensagèrem de las tornar trapar, tornèri sonar de numèros per demandar las informacions perdudas. Aquò fait tot me semblava perfèit. Mas, los jorns d’espectacle, èri a mon estand de documentacion toristica. E se trapèt que très o quatre grops de per...

Vos vau contar, mon trabalh d’aqueste estiu. Soi estada prèsa per « Le Grand Narbonne », per trabalhar en offici de torisme. Solament, soi tombada dins un village qu’es pas toristic… Èri a Ouveillan. Lo primièr còp que volguèri annar vèire, ont èra lo local, lo trapèri pas… Èra escondut dins un cunh, darrièr l’ostal de comuna. Lo primièr jorn, arrivèri d’avança. Es una dòna a la retirada, que m’aculhiguèt. Me diguèt qu’es èla que s’occupa de tot çò que se passa a l’offici amb la « directriz ». Me dubriguèt lo local, e aquí començet lo pichòt desastre. Lo local èra tot pichòt, sentissià l’umiditat e sus lo mur la pintrura tombava en causa d’aquela umiditat. La Dòna me montret tot çò que deviài saupre, e quand me volguèt balhar lo doble de las claus, se mainèt que n’avià pas. Anèri doncas cercar la clau del local, qu’avià l’ostal de comuna. Cada matin e cada sèr, las deviai prèner e tornar.   Aquí commençèt mon trabalh d’estiu. A   la debuta, degun venià pa...