Seguida de mon trabalh

Doncas, prenguèri las reservacions amb dos telefòns e per mèl. Doas setmana avans l’espectacle, una filha qu’avià mon age venguèt amb ièu. Èra emplegada per se trachar dels pagaments. Ièu aviài normalament pas lo drèit de tocar a la monèda, perque devià pas anar dins la caissa del « grand Narbonne ». Aquèla filha èra emlegada solament lo matin. Alara la dòna me diguèt que se una persona devià venir dins l’aprèp-mièg-jorn, li deviài pas dire de tornar lendeman, mas devià prèner sa reservacion e sos sòus. Aquò se passava fòrça plan, mas un jorn i aguèt un problèma. L’ordenador plantet ! Me faguèri pas de lagui, que enregistravi a cada còp que dintravi una novèla reservacion. Mas sabi pas cossí, qualquas reservacions s’escafèron. Ensagèrem de las tornar trapar, tornèri sonar de numèros per demandar las informacions perdudas. Aquò fait tot me semblava perfèit. Mas, los jorns d’espectacle, èri a mon estand de documentacion toristica. E se trapèt que très o quatre grops de personas èron pas enregistrats, e la fauta nos tombèt dessus amb ma colega. Mas n’èrem seguras, aquestes personas aviàn pas reservats. Nos rapelavèm, dels noms de las personas qu’aviàm dintrats dins l’ordenador. Lo festenal se debanava sus cinc jorns. Aprèp aquèles cinc jorns, retorn a mon local viude. Aquò durèt fins a la fin de l’estiu. Aquèl vilatge èra vertadièrament pas toristic ! Lo problèma èra que, las dònas que se trachavan de l’ofici del torisme, me balhavan pas rès de far. Doncas conclusion, ai passat mon estiu a agachar de serias sus l’ordenador. Mas me pòdi pas planhèr perque, foguèri pagada a rès faire. Mas vos pòdi dire la vertat, preferiguèri trabalhar a « Intermarché », emai se foguèt un trablah fòrça  complicat e fatigant.